wideomalkontent?

Kolejny film na komiksowej licencji, i to w dodatku sequel. To nie wróży nic dobrego, prawda?

Hellboy’a drugiego ogląda się jak typowy film akcji z nietypowymi bohaterami. Pośród kupy huku przewijają się też wątki komediowe; na przykład stworki nazywane “zębowymi wróżkami”, jako że pierwszą rzeczą do której się dobierają są właśnie zęby. Część tego humoru - tak jak rzecz przytoczona powyżej - jest całkiem strawna. Z drugiej strony mamy jednak trochę tylko odrealnione (czytaj: dopasowane do klimatu) gagi z serii “rybą w pysk”, które walą chwiejną iluzję inteligentnego humoru w gruzy, a śmieszą i tak dopiero mieszane z procentami.

Trudno kogoś uhonorować też słowami pochwały za grę aktorską; aktorzy byli znośni, i grali swoje. Wszyscy. Nie było postaci wyraźnie słabych, nie było takich które by się wyróżniały. Skoro o aktorach wiele się powiedzieć nie da, pomówmy o CG, czyli grafice.

Spece, którzy uczynili z Rona Perlmana Hellboy’a, dali mu gładką skórę niemowlaka. Ja rozumiem, że on jest niezniszczalny, ale pory w skórze chyba każdy ma? A kiedy leśny elemental rozpada się, pokrywając teren wokół rozrastającym się dywanem trawy, trzeba się domyślać że to trawa. Serio. Nie postarali się.

Muzycy, dla odmiany, swoją pracę wykonali popisowo, i chwilami ścieżka dźwiękowa dostarcza więcej przyjemności niż obraz na ekranie. Ale tylko chwilami.

Podsumowując - trochę dobrej jatki bez chlapania krwią (przynajmniej humanoidów), trochę lepszej i gorszej CG, garść przaśnych gagów… No, powiedzmy - można obejrzeć, ale nie rzuca na kolana. 5/10 ode mnie, i ni krzty więcej.

Przedstawione opinie są wyrazem osobistych poglądów autora i nie powinny być inaczej interpretowane.